De strijd tegen de fruitvlieg (in foto's)

Mijn zus deelde het op facebook: vleesetende plantjes tegen fruitvliegjes. Dat leek me wel wat!

Op 11 september ging ik met dochter op stap naar het tuincentrum. We konden niet kiezen, dus namen er 3 mee naar huis. Zijn ze niet 'pretty' (dag 12)

De linker kwam gelijk vol te zitten met kleine vliegjes. Hier een close up (macro, dag 23)

Dit exemplaar at ze daadwerkelijk op, tenminste, zo'n gevoel krijg ik erbij. 'What's inside'? (dag 25) Een fruitvliegje hoop ik!

Yum

Ik wilde alleen wat appels plukken die al wat rood waren, maar de groene vielen spontaan op de grond. Toen alles maar geplukt: 19 stuks! Tijd voor appeltaart?

Het is trouwens een echt Groninger appelras: de Groninger Kroon. Vorig jaar bestond de oogst uit 2 stuks.

Septemberopdrachten

Ik ben de laatste tijd niet zo actief met de foto's, maar voor het geval ik in september toch nog in wil springen, zijn hier de opdrachten.

Sparkle

"Wat kan ik eens gebruiken voor de opdracht Sparkle", zo vroeg ik mijn dochter van bijna 18.
" 'Princess Twilight Sparkle', een my little pony", was het verrassende antwoord. Ze heeft helemaal niets met MLP (ja, het wordt afgekort, gelukkig) maar een klasgenoot van haar kent ze allemaal bij naam.

Het is een jongen, dat verwacht je dan weer niet, hoe 'gender neutraal' je je kinderen ook wil opvoeden. Mijn dochter met een voetbal, pijl en boog, auto of zwaard, ik vond het allemaal best. Als mijn zoon een voorkeur voor MLP had ontwikkeld, zou ik raar hebben opgekeken. Misschien ook wel omdat het verder niet zo past in ons gezin. Uiteraard zou ik hem vervolgens hebben bedolven onder die kleine paardjes, misschien vind ik ze toch wel een beetje leuk. (vooral de zwarte, trouwens, leuk een 'alto' my little pony)

Aangekomen in de speelgoedwinkel, vonden we Princess inderdaad. Maar er sparkelt nog zoveel meer in een speelgoedwinkel! Nagellak, stickertjes, ogen van diverse knuffels. Het hield maar niet op!

Voor de foto opdracht van vandaag koos ik uiteindelijk voor deze nagellakfoto. (een beetje bewerkt, want met de telefoon bereik je toch niet zo makkelijk het effect dat ik wilde)

Maar het was lastig kiezen, met nog deze andere
nagellak en die ogen!

My passion

Ik heb niet echt een passie en dat vind ik wel eens jammer. 'Goeroe's' zeggen ook graag, als je niet weet wat je wilt worden "volg je passie!!!!" (ja, met die uitroeptekens) maar dat is best lastig, als je geen echte passie hebt.

Een passie is voor mij iets, waarvoor je helemaal wilt gaan. Waarvan je je voor kunt stellen dat je het 24/7 doet, of toch minstens met liefde 10/5. Zoiets heb ik niet. Vroeger tekende ik graag, maar een kunstacademie leek me niets. Ik was lekker bezig met plantjes, maar de hogere tuinbouwschool viel tegen (misschien had naar de middelbare moeten gaan, bedacht ik te laat). Ik heb me lange tijd bezig gehouden met bonsai, maar doordat ik nog zoveel andere leuke dingen te doen heb, vergat ik ze wel eens water te geven, wat voor een bonsai toch best belangrijk is. Fotograferen houd ik alleen maar dagelijks vol, doordat ik met de 'challenge' van Fat Mum Slim meedoe.

Afgelopen weken heb ik me weer eens wat meer in de tuin vermaakt. We hebben iemand laten komen, om het onkruid tussen de tegels te verwijderen en ineens was de tuin weer leuk. Een plek voor ontspanning en niet een grote klus. In Portugal was mijn bonsaihobby alweer een beetje ontwaakt, bij het zien van al die prachtige bomen. Een aantal kleine zaailingen nam ik mee naar huis. In tegenstelling tot vorige keren dat ik dat deed, overleefden ze. Eén boompje, juist diegene met de grootste wortelkluit dus wat mij betreft met de grootste overlevingskans, werd helemaal bruin. Weggooien wilde ik nog even niet, en daarvoor ben ik beloond. Deze week ontdekte ik uitlopertjes, onderaan bij de stam. Eerst 2, een paar dagen later (heel snel dus) een derde. Ik was gepassioneerd blij. Heb het iedereen, of ze het wilden horen of niet (en de meesten zullen tot die laatste categorie behoord hebben), in de buurt verteld en laten zien als mogelijk.

De foto stelt natuurlijk niet veel voor, maar hier was ik dus zo blij om.

Dit is het hele boompje. Naast deze zijn er nog 3 kurkeigen meegekomen, waarvan nog 1 het heeft overleefd. Ook vond ik een zaailing van een olijf. 

Nadat ik had gejuicht over de uitlopertjes nam ik deze granaatappel, die de droogte al diverse overleefd heeft, onder handen. Sinds 1996 heb ik dit exemplaar, volgens mij. De laatste 10 jaar is hij niet echt gegroeid. Na deze snoei is het de bedoeling dat hij toch meer opgaand wordt, in plaats van dat knotwilguiterlijk. De groene blaadjes in het midden zou dan de stam moeten worden.

Deze passie lijkt weer even ontbloeit.

Bedtime

Het laatste dat ik doe voor het slapen gaan,  naast tanden poetsen en andere nuttige dingen, is wandelen met de hond. Het moet even. Zoals deze week al eerder duidelijk was: van de hond hoeft het niet altijd zo nodig. Kennelijk heeft hij binnen al door wat voor weer het buiten is. Misschien toch eens kijken of een kattenbak voor hem een optie is.

Hier probeer ik hem over te halen om toch maar mee te gaan. (uiteindelijk roep ik hem gewoon streng en komt hij, maar het maakte wel een leuke foto)

Happiness is..

Als je mij vraagt wat ik het liefst zou willen is het antwoord 9 van de 10 keer: in de zon liggen op het strand. Lekker warm ook vooral. Daar zou ik dan vervolgens verder kunnen bedenken wat ik nog meer graag zou willen.

Toen ik vanmorgen, tijdens de ochtendwandeling met de hond, deze ganzen dan ook zag liggen, begreep ik dat dit mijn 'happinness' momentje van de dag was. Helaas is zo'n foto met mijn telefoon niet zo mooi, als het beeld dat ik mijn hoofd had. Maar het idee is er wel.

Maar ik werd nog blijer! Ik moest op reis voor mijn cursus, maar vergat wat te eten mee te nemen. Een bakje fruit in de aanbieding bracht deels uitkomst; dat was lekker eten in de trein. Een genietmomentje en nog gezond ook.

Het bleef genieten, want voor de cursus aan had ik een afspraak gemaakt met een vriendin. Met een geweldig uitzicht over Utrecht, genoten we van een gezonde lunch en lekkere verse muntthee als toetje.

Al met al een heerlijke dag dus.

In my wardrobe: lost socks

Net als zoveel mensen, raken wij in de was regelmatig sokken kwijt. Geen idee hoe dat komt, ze gaan er tegelijkertijd in (meestal) en er komt slechts 1 uit.Het is zo'n veel voorkomend fenomeen, dat iemand in Amerika zelfs z'n wasserij ernaar noemde: The Lost Sock. Ik moest erg lachen, toen ik dat een keertje las.

Omdat ik over het algemeen hoopvol gestemd ben, ga ik er van uit dat de sokken niet tegelijkertijd in de was belandden en dat er alsnog een hereniging plaats kan vinden. Ik heb daarom een mandje met eenzame sokken in mijn kast. Een best vol mandje, inmiddels. Het zou me niets verbazen, als er al een paar paren herenigd zijn, zonder dat ik daar van weet. Binnenkort maar eens uitzoeken en huisgenoten blij maken.

Overigens is de gedachte 'ik koop maar zwarte sokken, dan zit ik altijd goed' niet van toepassing als je steeds verschillende sokken koopt. Uitzoeken wordt een stukje lastiger; er zijn verschillende boordjes, lengtes, materiaal en verdere vorm. Eigenlijk is een bult effen zwarte sokken nog lastiger, dan allemaal sokken met werkjes.

Beginning

Op 8 september schreef ik over keuzes en cursussen. Ik had een cursus op het oog, maar wist niet of dit te regelen was. De werkgever is tenslotte een groot en log apparaat en de cursus begon al snel. Om precies te zijn: vandaag. En ja, het is gelukt!

Vandaag was het begin van de cursus "Columns en Blogs schrijven"! En ik was er gewoon bij! Mooi onderwerp voor de foto dus.

Even

Dit keer het voor het Nederlandse woord gekozen. Ik wilde namelijk dat ik vanmorgen 'even' de tijd genomen had, om mijn fototoestel in te pakken op weg naar het werk. Dan was deze foto nog veel beter gelukt. Het was fantastisch mooi, met de opkomende zon en laaghangende nevel, zoals zo vaak. Ik had het dus kunnen weten. De telefoon voldoet wat mij betreft niet. Ook niet, omdat inzoomen veel ruis heeft.

Maar het geeft een beeld, een idee, van hoe het was.

I don't like

Waar ik echt een hekel aan heb, en waar ik de hele dag tegenaan loop, is dat de leesbril een noodzaak is geworden. Een LEESBRIL.

Vroeger, nog niet eens zo heel lang geleden, kon ik de allerkleinste lettertjes lezen. Ik was blij met en trots op mijn goede ogen. Een paar jaar terug was alleen voor die lettertjes een leesbril nodig. Tegenwoordig zijn die kleine lettertjes zelfs mét leesbril niet te ontcijferen. En ook bij andere activiteiten ben ik mijn, inmiddels varifocus-, bril nodig. Bij haken en koken, bijvoorbeeld. Voor iets pietepeuterigs als het vinden en verwijderen van een splinter is een vergrootglas al een noodzakelijk kwaad.

Over een afstand zijn mijn ogen gelukkig nog wel goed. Ik ben nog steeds degene, die het eerst een verkeersbord kan lezen. Maar buiten is een zonnebril dan weer een vereiste, ook met slechter weer. En het went niet.

Het is een beetje een mopperblog geworden zo, maar is dat niet logisch, met zo'n opdracht?

Remember

Al jaren wilde ik een tatoeage. Maar wat en waar? Geen idee.

Een collega liep met hetzelfde idee rond. We spraken erover en besloten samen naar een tatoeageshop te gaan en daar te kijken of we wat konden vinden. Er was geen druk, het hoefde niet per se die dag, maar de eerste stap was dan in elk geval gezet.

We gingen op onze gezamenlijke vrije dag. Keken ter plekke dikke boeken door. Zij vond al snel een leuke, een kat, die later mogelijk toch een stinkdier bleek te zijn. Ik zocht nog even, keek verder, vond wel één, maar met een vogeltje.. ik wilde en vlinder. Gelukkig was deze in dezelfde stijl elders in het boek en kon de tatoeage aangepast.

Omdat de tatoeëerder eerst met iemand anders bezig was, gingen we eerst lunchen. We hadden dikke pret, voelden wat spanning. Zou het zeer doen? Wilden we écht? We giechelden als pubers.

Zij ging eerst. De pijn viel mee, zei ze. Leugenaar. Maar het was eigenlijk vrij snel gedaan en nu loop ik met een bloem + vlinder op m'n enkel rond. 's Winters vergeet ik hem bijna. Zomers is hij wat vaker te zien.

Enkele jaren later stopte zij met werken. De combinatie met kinderen werd te zwaar, vond ze. We verloren elkaar uit het oog. Ruim twee jaar terug begon ik haar te zoeken op social media. Maar ze had geen facebook of hyves. Aan bellen kwam ik nog even niet toe.

Toen op een dag.. er kwam een collega naar me toe. "Heb je het al gehoord?" Nou hoor je op het werk vrij veel, dus ik wist niet waar ze het over had. En daar, middenin de kantine, werd een bom op me gedropt "M. heeft zelfmoord gepleegd"....

Onvoorstelbaar. Onbegrijpelijk. Maar waar.
Sindsdien is mijn tatoeage een herinnering, aan haar.

DIY

Aan het begin van de maand sloeg ik wat foto's over. De omstandigheden waren er niet naar zullen we maar zeggen. Niet eens zo zwaar hoor: de nieuwe computer was en de wederzijdse onbegrip tussen mij en apparaat waren denk ik het grootste probleem.

Do it yourself sloeg ik dus over. Ik had ook niet zo snel een idee hiervoor.
Gisteren wel. Ik hem een minion gehaakt! En ja.. daar was ik 4 september (de dag van DIY) al mee bezig, maar toen kon ik nog niet zo heel veel laten zien. Vandaag dus wel.

Toen ik mijn product trots aan mijn dochter liet zien, was het droge commentaar "hij moet nog een mond"
Hm.. nouja, zo is hij in elk geval lekker rustig. Zij wil er ook één, maar deze is van mij.

Healthy

Ze zeggen dat chocolade gezond is, vooral de extra donkere. Laat dat nou de smaak zijn, die ik het lekkerst vind! (samen met butterscotch, melk-met-noten-, melk gewoon, wit-met-gepofte-rijst en cappuccino) Dus.. ik geloof zo'n claim graag.

Out of place

Sokken in de hondenmand. De hond naast de hondenmand. Brood naast de broodtrommel, was naast de wasmand. Genoeg 'out of place' hier in huis. Ik besloot een 'familieportret' te maken, met een onverwachte bezoeker. Ik kan slecht kiezen tussen photobomber Melman of  de hiker.

Bij FMSphotoaday werd het de hiker. 

Fall

Nouja, herfst dus.

En het is mooi weer, ik zou vanalles. Ik zou naar het Stadspark, waar het vol ligt met kastanjes, eikels en beukennootjes. Of ik zou gewoon een stuk wandelen in het parkje in de buurt, waar genoeg paddenstoelen staan. Maar wat blijkt? Die staan ook gewoon in de tuin.

Ik bleef dus thuis.

How I feel today

Ik heb er even over getwijfeld of ik deze foto zou plaatsen. Het is geen beste foto en behoorlijk persoonlijk, eigenlijk. Dit in een besloten groep plaatsen is dan net weer wat anders als hier, op het openbare opbare net. Gelukkig word ik niet veel gelezen hier. Motivatie om het wel te plaatsen is mijn voornemen om de foto per dag te bloggen, daar hoort deze dus ook bij. En ach, 40% van de volwassen bevolking kent dit probleem, tenslotte (niet elke vrouw heeft er veel last van, daarom niet 50%)

Maar goed, dit is hoe ik me vandaag voel: het gaat, dankje. Gelukkig zijn er pijnstillers, zullen we maar zeggen.

Repetition

Eigenlijk kon ik moeilijk kiezen. Afbeeldingen met een zekere herhaling erin, daar ben ik gék op! Dus ik heb er ook een aantal en die zouden allemaal heel bruikbaar zijn. Uit Tsjechië, Spanje of gewoon van de fietsen bij het Hoofdstation. Die zou ik ook vandaag kunnen maken. Wel zo leuk.

Toen zag ik dit schrift in mijn boekenkast. Ben lekker even aan het spelen geweest.

Orange

Oranje, dat is nou niet echt een moeilijke kleur in Nederland. Ik ben gék op oranje, dus ook gek op de oranje-accessoires rond voetbalkampioenschappen. Niet zozeer op de kampioenschappen zelf, maar elke keer kijk ik weer uit naar de spaar-objecten van supermarkten.

Voor vandaag wilde ik een collage maken van verschillend oranje in mijn huis, maar ik kwam erachter dat ik tot vrij laat moet werken. Dan dit 'beessie' maar, dat me op het werk de hele dag aan zit te kijken.

Broken

Deze giraffe had ooit echt twee oren. Nu is hij kapot.

(Ik loop een beetje achter. Niet omdat ik geen foto's maak, maar omdat ik ruzie heb met onze nieuwe computer. In mijn haast een fotobewerkingsprogramma te downloaden, heb ik verkeerde dingen geïnstalleerd)