Een collega liep met hetzelfde idee rond. We spraken erover en besloten samen naar een tatoeageshop te gaan en daar te kijken of we wat konden vinden. Er was geen druk, het hoefde niet per se die dag, maar de eerste stap was dan in elk geval gezet.
We gingen op onze gezamenlijke vrije dag. Keken ter plekke dikke boeken door. Zij vond al snel een leuke, een kat, die later mogelijk toch een stinkdier bleek te zijn. Ik zocht nog even, keek verder, vond wel één, maar met een vogeltje.. ik wilde en vlinder. Gelukkig was deze in dezelfde stijl elders in het boek en kon de tatoeage aangepast.
Omdat de tatoeëerder eerst met iemand anders bezig was, gingen we eerst lunchen. We hadden dikke pret, voelden wat spanning. Zou het zeer doen? Wilden we écht? We giechelden als pubers.
Zij ging eerst. De pijn viel mee, zei ze. Leugenaar. Maar het was eigenlijk vrij snel gedaan en nu loop ik met een bloem + vlinder op m'n enkel rond. 's Winters vergeet ik hem bijna. Zomers is hij wat vaker te zien.
Enkele jaren later stopte zij met werken. De combinatie met kinderen werd te zwaar, vond ze. We verloren elkaar uit het oog. Ruim twee jaar terug begon ik haar te zoeken op social media. Maar ze had geen facebook of hyves. Aan bellen kwam ik nog even niet toe.
Toen op een dag.. er kwam een collega naar me toe. "Heb je het al gehoord?" Nou hoor je op het werk vrij veel, dus ik wist niet waar ze het over had. En daar, middenin de kantine, werd een bom op me gedropt "M. heeft zelfmoord gepleegd"....
Onvoorstelbaar. Onbegrijpelijk. Maar waar.
Sindsdien is mijn tatoeage een herinnering, aan haar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten