Vroeger, nog niet eens zo heel lang geleden, kon ik de allerkleinste lettertjes lezen. Ik was blij met en trots op mijn goede ogen. Een paar jaar terug was alleen voor die lettertjes een leesbril nodig. Tegenwoordig zijn die kleine lettertjes zelfs mét leesbril niet te ontcijferen. En ook bij andere activiteiten ben ik mijn, inmiddels varifocus-, bril nodig. Bij haken en koken, bijvoorbeeld. Voor iets pietepeuterigs als het vinden en verwijderen van een splinter is een vergrootglas al een noodzakelijk kwaad.
Over een afstand zijn mijn ogen gelukkig nog wel goed. Ik ben nog steeds degene, die het eerst een verkeersbord kan lezen. Maar buiten is een zonnebril dan weer een vereiste, ook met slechter weer. En het went niet.
Het is een beetje een mopperblog geworden zo, maar is dat niet logisch, met zo'n opdracht?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten