Warm

Wanneer ik normaal 's morgens de woonkamer inkom, word ik enthousiast begroet door de hond. Vervolgens dribbelt hij piepend om mij heen, totdat ik hem uit ga laten. Blij loopt hij dan voor me aan naar de deur.

Vanmorgen piepte de hond ook, maar dat hield op toen ik de kamer in kwam. Na een blije begroeting kroop hij snel weer op zijn kleedje en bleef daar stilletjes liggen, blijkbaar hopend dat ik hem zou vergeten, maar dat kon natuurlijk niet.

Terwijl ik buiten bij de deur nog even mijn jas dichtknoop, loopt de hond alweer naar binnen. We gaan niet en hij vindt het goed. Tegenstribbelend loopt hij uiteindelijk toch met me mee, om bibberend te blijven staan bij de eerste afslag van wat ons allerkortste rondje is. Wanneer ik deze afslag niet neem, probeert hij het bij de volgende. Ook al niet. Als het tot hem doordringt dat we de héle vijver rond gaan (nog lang niet de meest uitgebreide ochtendwandeling), loopt hij snel voor me uit. Nergens wordt gesnuffeld, af en toe kijkt hij ongeduldig om "kóm nou vrouwtje!".

Een plekje vinden om de behoefte te doen blijkt ook al niet makkelijk, bij deze nattigheid. Wanneer hij eindelijk zit, klinkt er een donderslag. Oké, hij hoeft toch niet. Snel springt hij omhoog en neemt het voortouw naar huis.

Opgelucht staat hij een paar minuten later voor de deur. Afdrogen is ook al niet leuk, maar het eten wacht als beloning voor deze barre tocht. Nadat dit naar binnen gewerkt is, springt hij weer op de bank. Ik dek hem lekker warm toe met de slaapzak, die daar eigenlijk altijd ligt. Dankbaar lijkt hij niet voor deze goede zorg. Ik krijg nog een verwijtende blik nagezonden, dat ik hem dit aan durfde te doen.

Het is hondenweer en mijn hond vind er niets aan.