Onverwachts bezoek

Hij kwam langs, de prins! De Prins zonder wit paard, want daar past hij natuurlijk nog niet op, als kikker. Maar.. goed teken, voor de witte hond was hij niet bang!

Er zijn van die momenten, dat ik mogelijk wat anders reageer dan men zou verwachten of dat als 'normaal' geacht wordt. Zo'n moment hadden wij net. Ik zag een kikker in onze tuin en in plaats van te gaan gillen of direct een reddingsactie op touw te zetten, we hebben tenslotte geen vijver, pak ik mijn fototoestel. Minuten later lig ik op mijn buik voor het enigszins verbaasde amfibie. Tenminste, eigenlijk kijkt hij wel een beetje, alsof hem dit dagelijks overkomt, toch? Toch een prins?

Wees niet bang, zoon heeft hem na deze fotosessie naar het nabije water gebracht. Ik wilde het al doen, maar zoon kwam net thuis en had nog schoenen aan. (hij keek er overigens helemaal niet van op, dat hij zijn moeder op haar buik in de tuin zag liggen) Als kind heb ik vaak kikkers gevangen. Gillend wegrennen is wel het laatste wat ik zou doen.

Hem een kus op zijn neus geven ook niet. Er zit al een prins op de bank, tenslotte.