Stapelgedicht

Een week lang bekeek ik mijn boekenkast met extra belangstelling. Ik kijk sowieso graag naar mijn boeken, maar de titels worden niet dagelijks aan inspectie onderworpen. Zo wel deze week.

Reden voor deze hernieuwde belangstelling? Een opdracht voor mijn schrijfcursus: maak een stapelgedicht. Een wat? Ja, een stapelgedicht. Pak een aantal boeken, stapel deze op en laat de titels samen een gedicht vormen.


Bij deze opdracht had ik niet alleen last van keuzestress, er was ook 'variatiestress'. Er moest een boek van Stephen King bij, aangezien hij met drieënhalve plank mijn boekenkast domineert. En James A. Michener mocht ook niet missen. Zo stapelden de boeken zich dinsdag op. In bed bedacht ik, dat twee stapels ook een idee was, waarin titels samen een zin vormden. De volgende dag werd mij weer duidelijk waarom een opschrijfboekje naast het bed van belang is, en waarom je die ook moet gebruiken: ik was volledig kwijt wélke boeken ik dan naast elkaar wilde leggen en wat de strekking van dat gedicht werd.

Uiteindelijk is het dit geworden:

Nightmares & Dreamscapes

De stilte en het meisje
Haar moeders dochter
Gejaagd door de wind
Waarheen de storm ons (haar) voert
Caribbean
Une autre vie

Nadat de opdracht naar mijn klas verstuurd was, bedacht ik natuurlijk nog massa's stapels en gedichten. Alleen van Stephen King, bijvoorbeeld. Of misschien met boeken in één kleur, met één lettertype. De extra belangstelling voor mijn boekenkast blijft nog even.