Writersblock

Pff.. doe je mee aan een blogrevival, blokker je na twee dagen. Eigenlijk wist ik al dat elke dag schrijven een lastige werd. Niet door het gebrek aan ideeën. Juist nu komt het één na het andere in me op. Vooral wanneer ik op de fiets zit, met de hond loop, in bed lig. Die momenten dus, dat je je briljante woordkeuze niet even snel kunt noteren. Hoogstens de ideeën blijven hangen, maar wat wilde ik nou precies hoe zeggen?

Ooit, vroeger, was ik kamermeisje. Ik schreef in m'n hoofd dagelijks stapels brieven. Vertelde over wat ik meemaakte de dag ervoor. Hoe het werk was, en werkelijk, het werk 'kamermeisje' is saaier dan menigeen denkt, en wat ik naast het werk allemaal beleefde. Ook niet zo bijster veel, overigens. Toch kon ik dagelijks zo'n zes kantjes volpennen aan een vriendin, en dat deed ik ook. Het saaie dagelijkse bedden opmaken hielp bij het schrijven, beschrijven en herschrijven van al dat wat ik meemaakte. En ik onthield het lang genoeg om het 's middags gelijk aan het papier toe te vertrouwen.

Natuurlijk beleef ik nu ook niet veel uitzonderlijke dingen. Er gebeurt genoeg, het leven geeft elke dag wat nieuws, maar kabbelt ook dagelijks door een wekelijks gangetje. En ik ben blij met al die dagen, ik zie leuke dingen, hoor spannende verhalen, lees me suf. Bij al dat zien, horen en lezen heb ik gedachten, die ik graag op zou schrijven op mijn eigen manier.

Maar ... de dagen zitten ook zo vol met ándere dagelijks zaken, waar ik aan moet denken, dat het schrijven en herschrijven van de woorden niet zo goed meer blijft hangen. Er komt teveel tussendoor, er is de ruis van verantwoordelijkheid, die ik als kamermeisje miste.

Toch ga ik door, want de ideeën zijn er, en de zinnen zullen uiteindelijk langgenoeg blijven hangen om opgeschreven te worden. Bovendien zal ik uiteindelijk misschien over wat gene heen zijn, en meer over mezelf vertellen. Oh en de beloofde foto's komen ook vanzelf. Maar dit alles niet dagelijks.